Capítulo 73. Um Diálogo Relativo a Oratório, Ou As Causas De Eloqüência Corrupta - Os Trabalhos De Cornelius Tacitus, Volume 8 (de 8); Com Uma Composição Em - a Vida dele E Gênio, Notas, Suplementos,

Caius Cornelius Tacitus

Um Diálogo Relativo a Oratório, Ou As Causas De Eloqüência Corrupta - Os Trabalhos De Cornelius Tacitus, Volume 8 (de 8); Com Uma Composição Em - a Vida dele E Gênio, Notas, Suplementos,

isto celebrou o orador. Tacitus, como um historiador moral, olhou ao caráter do homem. Ele o apresenta na fase de público negócio no reinado de Tiberius, e lá o representa em pressa se avançar por qualquer amável de crime. _Quoquo facinore properus clare cere._ que Ele nos conta, na mesma passagem (_Annals_, b. iv. s. 52), aquele Tiberius o pronunciou um orador no próprio direito dele, _suo, disertum_ de jure. Afer morreu no reinado de Nero, A.U.C. 812, D.C. 59. Relacionando a morte dele, observa Tacitus, que ele se elevou por seu eloqüência para o primeiro honours civil; mas ele não o despede sem condenar as moralidades dele. _Annals_, b. xiv. s. 19. [e] Nós achamos nos Anais e a História de Tacitus, vários exemplos para justificar os sentimentos de Maternus. Os ricos acharam isto necessário dar parte da substância deles/delas ao príncipe, em ordem afiançar o resto para as famílias deles/delas. Pela mesma razão, Agricola fez para Domitian o herdeiro em comum com a esposa dele e filha. _Life de Agricola_, seção 43. [f] Por uma lei das Doze Mesas, uma coroa, quando razoavelmente ganhou por virtude, foi colocado na cabeça do defunto, e outro era ordenado para ser dado ao pai dele. O espírito da lei, o Cicero diz, claramente intimado, aquele elogio era um tributo devido a passado virtude. Uma coroa não só era determinada a ele que ganhou isto, mas também para o pai que deu à luz mérito distinto. _Illa esmagam est de significatio, laudis ornamenta anúncio mortuos pertinere, coronam de quod, partam de virtute, et ei qui peperisset, parenti de ejus de et, lex de fraude de seno, esse de impositam jubet._ _De Legibus_, lib. ii. s. 24. Isto é o recompensa para a qual Maternus aspira; e, que sendo concedido, ele deseja, como Horace fez antes dele, renunciar à pompa de cerimônias funerário. Absint inani funere naeniae, Luctusque turpes et querimoniae; Clamorem de Compesce, sepulchri de ac,

Prev Conteúdos Next